Για τέταρτο συναπτό έτος υλοποιώ το πρόγραμμα Crocus , με κύριο σκοπό την ενίσχυση των γνώσεων των μαθητών για το Ολοκαύτωμα και τους κινδύνους που ελλοχεύουν από το ρατσισμό και τις προκαταλήψεις . Τα τρία προηγούμενα χρόνια υλοποιούσα το συγκεκριμένο πρόγραμμα σε ΓΕΛ της Δυτικής Θεσσαλονίκης , στα οποία είχα αποσπαστεί μαζί με τους μαθητές της Β΄ Λυκείου. Φέτος, το υλοποιώ στο 1ο ΕΠΑΛ Κιλκίς, στο οποίο έχω οργανική θέση μαζί με μαθητές της Α΄ τάξης. Οι μαθήτριες φύτεψαν βολβούς και για πρώτη φορά παρακολουθήσαμε όχι μόνο την ανάπτυξη των κρόκων αλλά και την εμφάνιση πολλών λουλουδιών. Οι αντιδράσεις των μαθητών είναι θετικές , αφού φροντίζουν τα λουλούδια και επιθυμούν να μάθουν όσο το δυνατόν περισσότερα για τα Εβραϊόπουλα και τα υπόλοιπα παιδιά που χάθηκαν στο Ολοκαύτωμα.

    Φέτος αποφασίσαμε να αφιερώσουμε τα λουλούδια στα παιδιά της οικογένειας Αελιών, τα οποία βρήκαν φρικτό θάνατο στα κολαστήρια του Άουσβιτς-Μπίρκεναου και συγκεκριμένα στην Εσθήρ (Νανά) Αελιών. Το κοριτσάκι που απεικονίζεται στη φωτογραφία γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1927 και οδηγήθηκε μαζί με την οικογένειά της στα στρατόπεδα συγκέντρωσης Άουσβιτς – Μπιρκενάου. Όλη η οικογένεια αποδεκατίστηκε και ο μοναδικός επιζών είναι ο Μωσέ Αελιών , (το αγοράκι της φωτογραφίας), ο οποίος ζει στο Ισραήλ και είναι τώρα 94 ετών. Στη μνήμη της αδερφής του έχει γράψει ένα ποίημα: «Η κοπέλα στο Λάγκερ». Στη μνήμη της Εσθήρ, της Ραχήλ, του Εμμανουέλ κι όλων των παιδιών που χάθηκαν τόσο άδικα αφιερώσαμε τα λουλούδια με την ελπίδα να μην ξανασυμβούν τέτοια αποτρόπαια εγκλήματα και στο μέλλον.

Ιωάννα Προδρομίδου
Φιλόλογος

Στην αδελφή μου Νίνα, που άνθρωποι θηρία, Στο Λάγκερ σαν την φέραν, στις φλόγες την εκάψαν.

Η Κοπέλα στο Λάγκερ

Η όμορφη κοπέλα, κορούλα αγαπημένη,
Που οι γονείς την είχαν, στα πούπουλα βαλμένη.
Την ντύναν με μετάξι, την στόλιζαν χρυσάφι,
Μακριά την εκρατούσαν, από κακό κι’αγκάθι.

Οι Γερμανοί μια μέρα, απ’τη φωλιά την πήραν,
Με μάνα και πατέρα, στο λάγκερ την εσύραν.
Ημέρες, νύχτες έξι, τους κράτησαν κλεισμένους,
Σε σκοτεινά βαγώνια, και απομονομένους.

Μα σαν στο Μπίρκενάου, το λάγκερ του θανάτου,
Την βάλαν, ένα δύο, η τύχη της αλάχθει.
Χωρίς να καταλάβει, αυτά που της συμβαίνουν,
Γυμνή στο μπάνιο είναι, και την απολυμαίνουν.
Κραυγάζουν και την δέρνουν, πρωί και μεσημέρι,
Το όνομά της τώρα, ο αριθμός στο χέρι.